About us
Szybka fura to gwarancja na szybkie założenie rodzinki :)
more...

Spis treści

//

Relacja rodzinna (także relacja lub stosunek genealogiczny; pot. nazwa lub rodzaj pokrewieństwa i powinowactwa, nazewnictwo, nazwy członków rodziny) – w genealogii, socjologii lub prawie nazwa i rodzaj stosunku zachodzącego między dwiema osobami należącymi do tej samej rodziny a wynikającego z faktu filiacji i koicji (w genealogii) lub szerzej z pokrewieństwa i powinowactwa (w pozostałych naukach). Na relację taką mają również wpływ stopień pokrewieństwa i powinowactwa (pierwszy, drugi, trzeci itd.), różnica pokoleń oraz linia pokrewieństwa i powinowactwa (prosta i boczna, wstępna i zstępna). Relacje rodzinne oblicza się od jednej osoby, którą w genealogii można nazywać probantem, do innego członka jej rodziny.

Relacje rodzinne można podzielić na relacje proste, wynikające z jednej filiacji (rodzice-dzieci) bądź jednej koicji (między małżonkami; ewentualnie między rodzicami nieślubnego dziecka), oraz relacje złożone z dwóch lub więcej filiacji i koicji, np. probanta z dziadkiem dzielą dwie filiacje, a ze szwagrem – dwie filiacje i jedna koicja.

Współczesne nazwy relacji rodzinnych

Każdy język posiada własne nazewnictwo relacji rodzinnych, które często obejmują tylko te kręgi rodzinne, które utrzymują ze sobą częste kontakty. Dawniej znało się dalszych krewnych i takich nazywano osobnymi określeniami. Współcześnie zakres pojęcia `rodzina` maleje (coraz częściej oznacza rodzinę małą, tj. rodziców i dzieci, w miejsce rodziny wielkiej) a wskutek tego wychodzą z użycia nazwy dla dalszych krewnych (pociotków).

Poszczególne nazwy zostaną omówione według rodzajów, a na końcu znajduje się powtórzenie w formie alfabetycznej.

Linia prosta pokrewieństwa

Grupa ta obejmuje osoby, które od siebie pochodzą (w jedną lub drugą stronę), w praktyce ogranicza się na trzecim stopniu pokrewieństwa (pradziadkowie, prawnuki). Dla dalszych stopni stosuje się zwielokrotniony przedrostek “pra-” (np. prapradziadek), co w żargonie genealogicznym czasem różnie zapisuje się z podaniem liczby (np. dziadek 3. stopnia, 3xpradziadek, pra(3)dziadek itp.).

Linię wstępną tworzą przodkowie probanta: rodzice (ojciec, matka; czulej: tato, tata, mama), dziadkowie (dziadek, babcia), pradziadkowie (pradziadek, prababcia), prapradziadkowie (prapradziadek, praprababcia), praprapradziadkowie itd.

Linię wstępnych po ojcu nazywa się linią po mieczu (np. babcia po mieczu), a linię po matce – po kądzieli (np. dziadek po kądzieli, ale także pradziadek raz po mieczu, dalej po kądzieli). Zamiast określeń po mieczu i po kądzieli można też używać określeń ojczysty (macierzysty) lub ze strony ojca (matki). Wszystkich męskich przodków cały czas po mieczu nazywa się linią męską (patrylinearną), a wszystkie kobiety cały czas po kądzieli – linią żeńską (matrylinearną).

Linię zstępną tworzą potomkowie probanta: dzieci (syn, córka), wnuki (wnuk, wnuczka), prawnuki (prawnuk, prawnuczka), praprawnuki itd.

Linia boczna pokrewieństwa


Anglojęzyczny system nazewnictwa

W języku polskim wykształcił się szereg osobnych nazw dla rozmaitych relacji.

W języku angielskim używa się stopni i przesunięć oraz nazwy kuzyn (np. 1st cousins once removed to kuzyni pierwszego stopnia raz przesunięci, co w języku polskim oznacza dzieci stryjecznych lub ciotecznych dziadków. Angielska notacja nie oddaje w nazwie różnicy pokoleń (kuzynami są zarówno nasze kuzynostwo jak i wujostwo oraz wszyscy ich potomkowie, dla których jest się wujkiem lub ciocią). Stopień nawiązuje do stopnia pokrewieństwa ze wspólnym przodkiem (lecz nie jest z nim tożsamy), a przesunięcie nawiązuje do różnicy pokoleń, aczkolwiek w danym stopniu kuzyn przesunięty w górę (dla probanta to wujek lub ciotka) nazywa się tak samo jak kuzyn przesunięty w dół (probant jest dla tej osoby wujkiem lub ciocią). W dalszym tekście, ilekroć mowa o stopniach, to chodzi o nasze stopnie pokrewieństwa lub powinowactwa, a nie stopnie kuzynostwa anglosaskiego.

Gdy probant i jego krewny znajdują się w obrębie tego samego pokolenia, to w drugim stopniu krewnych nazywa się rodzeństwem (brat, siostra). Dotyczy to również rodzeństwa przyrodniego (przyrodni brat, przyrodnia siostra), które pochodzi od jednego tylko rodzica wspólnego z probantem, a drugi rodzic pozostaje różny (zobacz: rodzeństwo). Dzieci narodzone z ciąży mnogiej nazywane są rodzeństwem bliźniaczym (brat-bliźniak, siostra-bliźniaczka, bliźniaczy brat/siostra lub po prostu bliźniak). Z mnogiej ciąży mogą się urodzić (przy wzrastającej liczbie): bliźniaki, trojaczki, czworaczki, pięcioraczki (teoretycznie itd.).

Dzieci rodzeństwa rodziców (w czwartym stopniu) współcześnie w wielu regionach Polski nazywa się kuzynami. Tradycyjna nazwa takiej relacji, używana nadal w niektórych regionach Polski, to rodzeństwo cioteczne (po siostrze rodzica) lub stryjeczne (po bracie ojca, czasem nieprawidłowo także po bracie matki; rzadziej wujeczne, to już bez zastrzeżeń dla obojga rodziców) — brat cioteczny, siostra cioteczna, brat stryjeczny (wujeczny), siostra stryjeczna (wujeczna).

Krewni dalszych stopni w linii bocznej równej (wspólni pradziadkowie lub dalej) to drugie i dalsze kuzynostwo (drugi, trzeci… kuzyn, druga, trzecia… kuzynka). Dla uściślenia podaje się relację pomiędzy rodzicami, tak więc dzieci braci ciotecznych są rodzeństwem cioteczno-stryjecznym, dzieci braci stryjecznych stryjeczno-stryjecznym itp.

W przypadku krewnych z różnych pokoleń linii bocznej (pokrewieństwo w linii bocznej nierównej), współcześnie coraz częściej dla wszystkich stopni stosuje się jednolitą nazwę: wujostwo (wuj/wujek, ciocia/ciotka). Dotyczy to zarówno czyjegoś krewnego (rodzeństwo rodzica, rodzeństwo dziadka itd.) jak i małżonka tego krewnego, który jest już powinowatym (patrz niżej).

Nadal stosuje się jednak w trzecim stopniu pokrewieństwa (tj. dla rodzeństwa rodziców) ze strony ojca określenie stryjostwo — stryj/stryjek (brat ojca), czasem także stryjenka/stryjna na żonę stryja, czyli bratową ojca (nieprawidłowo na siostrę ojca). Stąd wywodzi się rodzeństwo stryjeczne (w czwartym stopniu). Rodzeństwo matki to zawsze wuj lub ciotka, które to określenia mogą również oznaczać rodzeństwo ojca. Podobnymi terminami określa się powinowatych małżonków krewnego wujka/cioci (patrz niżej).

W tradycyjnej terminologii, w czwartym stopniu krewnymi w linii bocznej nierównej (rodzeństwo dziadków) są dziadkowie cioteczni lub stryjeczni. Dalsze pokrewieństwa określa się podobnie jak w przypadku dalszych kuzynów, tak więc cioteczny brat dziadka to dziadek cioteczno-stryjeczny itp.; potocznie jednak wszystkich krewnych z poprzednich pokoleń w linii bocznej nierównej nazywa się wujkami i ciotkami.

Dzieci brata to bratanek i bratanica, a dzieci siostry to siostrzeniec i siostrzenica.

Uwaga. Najczęściej określenia: kuzynostwo, wujostwo i stryjostwo używane są do nazwania nie ogółu osób spokrewnionych w jakiś jeden sposób (wszyscy kuzyni albo wszyscy wujkowie i ciocie), lecz określa się nimi kuzyna (wujka) i jego małżonkę, a więc krewnego i powinowatego (kuzyn+żona=kuzynostwo, ciocia+mąż=wujostwo, stryjek+żona=stryjostwo).

Linia prosta powinowactwa

Powinowactwo rozszerza rodzinę m.in. o krewnych osoby biorącej ślub z probantem. Jeżeli małżeństwo zawiera sam probant, to ze współmałżonkiem (mąż lub żona) nie łączy go ani pokrewieństwo ani powinowactwo (co do zasady!).

Rodzice męża lub żony to współcześnie teściowie (teść, teściowa), ale spotyka się jeszcze swoiste określenie na rodziców samego męża: świekra i świekr (świekier). Dla rodziców probanta biorącego ślub jego małżonek to zięć (mąż córki) lub synowa (żona syna).

Jeżeli współmałżonek probanta ma dzieci z poprzednich związków, to dla probanta są to pasierb (syn) lub pasierbica (córka), a probant jest dla tych dzieci ojczymem (mąż matki) bądź macochą (żona ojca). Tacy rodzice i dzieci nazywani są przybranymi (przybrany ojciec, matka, syn, córka), a rodzina — rodziną przybraną.

Linia boczna powinowactwa

W linii bocznej powinowactwo:

  • łączy probanta z jakimś krewnym jego małżonka albo
  • łączy poprzez osobę krewnego probanta małżonka tego krewnego z probantem.

Szwagier to brat małżonka albo mąż siostry. Szwagierka to siostra współmałżonka, bratowa to żona brata. Zwyczajowo nazywa się również szwagrem brata bratowej lub szwagra albo męża szwagierki, analogicznie szwagierką siostrę bratowej, szwagra lub szwagierki albo żonę szwagra. Osób tych nie łączy już jednak stosunek prawny powinowactwa.

Małżonek kuzyna, kuzynki, wujka i cioci nazywa się na ogół tak samo, np. mąż kuzynki (czyli cioteczny lub stryjeczny szwagier) to po prostu kuzyn. Żoną stryja jest stryjenka lub stryjna. Żona wuja to wujenka lub wujna. Praktycznie wyszło już z użycia słowa pociot lub naciot na określenie męża ciotki.

Rzadko stosuje się jakieś inne, swoiste wyrazy dla np. dziadka od żony, wujka od męża, męża babci ciotecznej itp. Bardzo często (zwłaszcza dla par posiadających wspólne dzieci) rodziców, dziadków, kuzynostwo czy wujostwo każdego z małżonków (rodziców) w kontaktach osobistych nazywa się (po prostu) ojcem, babcią, kuzynem, ciocią itd.

Dalsze koligacje

W świetle przepisów prawa powinowactwo kończy się na relacji pomiędzy współmałżonkiem probanta a krewnymi probanta oraz na relacji pomiędzy samym probantem a krewnymi jego współmałżonka. Pozostałe relacje żargonowo nazywane są zimnym powinowactwem i nie są brane pod uwagę przez prawo jako powinowactwo, ale życie rodzinne jest bardziej złożone i oczywiście dopuszcza i nazywa także dalsze relacje rodzinne, w których różne rodziny przenikają się wzajemnie (koligacje).

Dzieci rodzica przybranego (ojczyma, macochy) z poprzednich związków nie są z probantem spowinowacone, ale czasem nazywa się je rodzeństwem przyrodnim (nieprawidłowo) lub przez analogię rodzeństwem przybranym (przybrany brat, przybrana siostra).

Należy podkreślić, że o ile przykładowo brat żony to szwagier, a jego żonę nazywa się czasami również szwagierką, to między probantem a żoną brata żony probanta (czyli ową nieprawidłową `szwagierką`) nie zachodzi powinowactwo. Podobnie dotyczy to szwagra i bratowej.

Rodzice zięcia i synowej bywają w niektórych regionach Polski określani jako swat i swatowa (swachna, swacha).

Diagram współczesnych nazw relacji rodzinnych

 

 

pradziadek

 

prababka

 

 

 

 

 

pradziadek

 

prababka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dziadek stryjeczny (wuj)

 

babka cioteczna/ stryjeczna (ciotka)

 

dziadek

 

babka

 

dziadek wujeczny/ cioteczny (wuj)

 

babka cioteczna (ciotka)

 

dziadek

 

babka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wuj

 

ciotka

 

stryj (wuj)

 

stryjenka (ciotka)

 

ojciec

 

matka

 

wuj

 

ciotka

 

wuj

 

wujenka (ciotka)

 

teść

 

teściowa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

brat cioteczny (kuzyn)

 

siostra cioteczna (kuzynka)

 

brat stryjeczny (kuzyn)

 

siostra stryjeczna (kuzynka)

 

brat

 

bratowa

 

szwagier

 

siostra

 

probant

 

żona/mąż

 

szwagier

 

szwagierka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bratanek

 

bratanica

 

siostrzeniec

 

siostrzenica

 

syn

 

synowa

 

zięć

 

córka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wnuk

 

wnuczka

 

wnuk

 

wnuczka

 

Historyczne nazwy relacji rodzinnych

 Osobny artykuł: staropolskie określenia stopnia pokrewieństwa.

Wszystkie nazwy alfabetycznie

Odsyłacze prowadzą do Wikisłownika.

babcia – babcia cioteczna – babcia macierzysta – babcia ojczysta – babcia po kądzieli – babcia po mieczu – babcia stryjeczna – babka – bliźniak – brat – brat cioteczny – brat stryjeczny – brat wujeczny – bratanek – bratanica – bratowa – ciocia – cioteczna siostra – cioteczny – cioteczny brat – ciotka – córka – dziadek – dziadek cioteczny – dziadek macierzysty – dziadek ojczysty – dziadek po kądzieli – dziadek po mieczu – dziadek stryjeczny – dziadkowie - dziewierz – jątrew – kuzyn – kuzynka – kuzynostwo – macocha – małżonek – małżonkowie – mama – matka – mąż - naciot – ojciec – ojczym – ojczysty – pasierb – pasierbica - pociot – po kądzielipo mieczu – prababcia – prababka – pradziad – pradziadek – pradziadkowie – prawnuczka – prawnuk – prawnuki – przybrana matka – przybrany – przybrany ojciec – przyrodnia siostra – przyrodni – przyrodni brat – rodzeństwo – rodzeństwo cioteczne – rodzeństwo stryjeczne – rodzeństwo wujeczne – rodzic – rodzice – siostra – siostra cioteczna – siostra stryjeczna – siostra wujeczna – siostrzenica – siostrzeniec – stryj – stryjek – stryjenka – stryjna – stryjostwo – swachna – swat – swatowa – syn – synowa – szwagier – szwagierka – świekr – świekier – świekra – tata – teściowa – teść – wnuczka – wnuk – wnuki – współmałżonek – wuj – wujek – wujostwo – zięć – żona

Relacje rodzinne w tekstach prawnych

Teksty aktów normatywnych (np. ustaw) posługują się niemal wyłącznie stopniami i liniami pokrewieństwa i powinowactwa, bez wyliczania nazw konkretnych relacji. I tak zamiast nazywać poniższe relacje, ustawodawca napisze zamiast:

  • przodek — wstępny lub krewny w linii prostej,
  • potomek — zstępny lub krewny w linii prostej,
  • rodzice — pokrewieństwo pierwszego stopnia w linii prostej,
  • dzieci — dzieci, ewentualnie zstępni lub pokrewieństwo pierwszego stopnia w linii prostej,
  • rodzeństwo — rodzeństwo, ewentualnie pokrewieństwo drugiego stopnia w linii bocznej,
  • (współ)małżonek — właśnie tak,
  • teściowie — powinowactwo pierwszego stopnia w linii prostej,
  • dzieci przybrane — powinowactwo w linii prostej pierwszego stopnia (dzieci małżonka); także przysposobieni
  • szwagrowie — powinowactwo w linii bocznej,

itd.

Oczywiście, prawo posługuje się również terminami:

  • dziecko i rodzice (prawo rodzinne),
  • dzieci, małżonek, rodzice, rodzeństwo (art. 931 kc i nn.) oraz dziadkowie (np. art. 934 i 938 kc),
  • małżonek lub współmałżonek (prawo podatkowe, socjalne),

Z reguły prawo nie odnosi się do dalszych stopni pokrewieństwa.

Zobacz też

  • Przegląd zagadnień związanych z rodziną
  • filiacja, pochodzenie dziecka, pokrewieństwo
  • koicja, małżeństwo, powinowactwo
  • stopień pokrewieństwa

Przypisy

  1. hasło “wujek”. W: słownik języka polskiego .
  2. 2,0 2,1 wg różnych źródeł

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Ten artykuł dotyczy rodziny. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Spis treści

//

Rodzice – nazwa jednej z podstawowych relacji w rodzinie. W ogólnym znaczeniu to osoby, od których ktoś bezpośrednio pochodzi – ojciec i matka danego dziecka lub dzieci (rodzeństwa). Sam rodzic to współcześnie tak ojciec jak matka, ale w języku staropolskim był to tylko ojciec. Fakt posiadania dziecka przez kobietę i bycia matką to macierzyństwo, a fakt posiadania dziecka przez mężczyznę i bycia ojcem – ojcostwo (obydwa te określenia to rodzicielstwo). Potocznie ojciec to także tata (tato), a matka – mama.

Rodzic jest spokrewniony z dzieckiem w pierwszym stopniu linii prostej, jest jego wstępnym (przodkiem).

Pojęcie należące zarówno do języków naturalnych, w tym potocznego, jak i do języka prawnego, w praktyce może odnosić się do różnych osób.

Rodzice prawni

 Osobny artykuł: pochodzenie dziecka.

W polskim prawie rodzicami są tylko dwie osoby (wyjątkowo jedna) wpisane odpowiednio jako matka lub ojciec do aktu urodzenia i innych aktów stanu cywilnego, a na ich podstawie do innych dokumentów urzędowych (dowód osobisty, paszport). W zamierzeniu ustawodawcy rodzicami powinny być osoby, od których ktoś rzeczywiście i bezpośrednio pochodzi. Jako matka do aktu stanu cywilnego wpisywana jest więc kobieta, która urodziła dziecko, oraz mężczyzna, z którym matka poczęła dziecko. O ile zgodnie z łacińską sentencją mater semper certa est (macierzyństwa nie trzeba dowodzić, matka zawsze jest pewna), to ojcostwo może budzić wątpliwości, a zapobiegają im głównie domniemania ojcostwa na rzecz męża matki lub innego mężczyzny z nią współżyjącego (w określonym czasie przed datą narodzin). Do innych instytucji prawnych, które mogą uchylić bądź nadać status ojca należą: uznanie dziecka, ustalenie oraz zaprzeczenie ojcostwa. W wyjątkowych sytuacjach (dziecko porzucone lub podmienione, matka-inkubator) można ustalić bądź zaprzeczyć także macierzyństwo. Wreszcie dla dziecka nieznanego pochodzenia do aktu urodzenia wpisuje się rodziców fikcyjnych.

Ponieważ w razie wpisania do metryki osób niebędących rodzicami genetycznymi nie ma obowiązku podejmowania kroków prawnych do sprostowania tych faktów (zwłaszcza jeżeli dziecko osiągnęło już pełnoletność), możliwa jest trwała sytuacja, w której rodzice prawni nie są prawdziwymi rodzicami dziecka.

Osoba, z którą rodzic zawarł kolejny związek małżeński po rozwodzie lub śmierci poprzedniego małżonka, również będącego rodzicem dziecka – nazywana jest w języku polskim rodzicem przybranym. W języku prawnym taka osoba nie jest już rodzicem, lecz powinowatym pierwszego stopnia w linii prostej.

Z rodzicem w sensie prawnym nie należy również mylić innych osób, którym sąd przyznał władzę rodzicielską nad niepełnoletnim dzieckiem. Rodzicem nie musi być też przysposabiający dziecko; będzie nim tylko w przypadku adopcji blankietowej dokonanej przez rodzicielkę i nie odwołanej w odpowiednim czasie. Tak samo nie jest rodzicem osoba sprawująca opiekę.

Rodzice biologiczni

Rodzicami biologicznymi (genetycznymi, faktycznymi) dziecka są tylko ci, którzy poczęli dziecko, a więc od których pochodzi odpowiednio komórka jajowa i plemnik.

W lutym 2008 r. poinformowano media, iż brytyjscy naukowcy stworzyli ludzki embrion z materiałem genetycznym pochodzi od trzech “rodziców”: jednego mężczyzny i dwóch kobiet.

Rodzice w psychologii

Potocznie rodzicem nazywa się osobę:

  • która czuje się rodzicem wobec dziecka,
  • którą dziecko traktuje jako rodzica,
  • która występuje w takiej roli w opinii innych osób.

Zakresy te zazwyczaj się pokrywają, ale mogą się rozmijać, np. w razie niewiedzy dziecka czy konfliktów interpersonalnych. W życiu codziennym nie ma więc znaczenia prawny charakter więzi łączącej rodzica (rodziców) z dzieckiem. W tym znaczeniu rodzicem może być:

  • rodzic biologiczny,
  • rodzic prawny,
  • osoba przysposabiająca (choćby nie było to adoptio in plena),
  • opiekun,
  • inna osoba, której sąd przyznał władzę rodzicielską,
  • osoba faktycznie wychowująca dziecko (opiekująca się nim).

Rozmowa w rodzinie

Badania Naukowe przeprowadzone w 1999r dowiodły, że dziecko coraz częściej wybiera ” zastępczych rodziców” gazety, gry, telewizje,itd “Zastępczy rodzice wychowują dziecko” według własnych norm i zasad moralnych. Badania tez ukazały, że w 26,7% rodzin gdzie ojciec pracuje, a matka zajmuje się domem na rozmowę z dziećmi poświęca się przeciętnie 16 minut, a na spędzanie z nimi czasu około 22 minuty. W 18,8% polskiego rodzinnego społeczeństwa gdzie oboje rodzice nie pracują poświęca się czasu na rozmowę, więcej bo już 20 minut, a na spędzanie wspólnego czasu limit nie przekracza 24 minut, natomiast w ostatniej rubryce 55% rodzin gdzie oboje rodzice pracują, na rozmowę przypada od 12 do 7 minut.

Miłość i szacunek do rodziców

Miłość do rodziców to uczucie (stan emocjonalny) dziecka, który jest naturalną odpowiedzią dziecka na miłość ze strony rodziców doświadczaną przez dziecko począwszy od chwili narodzin. Gdy dziecko czuje się kochane, tj. gdy jest zaspokajana najważniejsza potrzeba emocjonalna dziecka wówczas rozwija się jego naturalna zdolność do kochania i dziecko kocha tych, którzy pierwszy raz w życiu obdarzyli je miłością, tzn. dali odczuć dziecku, że jest dla nich ważne, że je akceptują takim jakie jest, że może zawsze na nich liczyć, że zapewnili mu poczucie bliskości, że są uważni na jego potrzeby (głównie emocjonalne), że szanują jego odrębność i niepowtarzalność jako człowieka.

W tradycji judeochrześcijańskiej stosunek dzieci do rodziców ujęty jest w czwartym przykazaniu Dekalogu (Czcij ojca swego i matkę swoją). W tradycji tej szacunek dzieci dla ich rodziców jest wyrazem wdzięczności za trud włożony w wychowanie i utrzymanie do czasu usamodzielnienia się (co i tak z punktu widzenia prawa jest obowiązkiem rodziców). Wyrazem tak rozumianego szacunku dla rodziców jest ponadto obchodzenie co roku Dnia Matki oraz Dnia Ojca.

Miłością do rodziców często jest nazywana więź łącząca dziecko z rodzicami a wynikająca z tradycji kulturowych, niemająca związku z uczuciem miłości.

Prawa i obowiązki rodziców

Rodzice są zobowiązani do zapewnienia utrzymania swojemu dziecku, a także do wychowania go. Jeśli rodzice nie wypełniają tych obowiązków, sąd powszechny na wniosek odpowiednich organów (zwłaszcza pomocy społecznej) może odebrać prawa rodzicielskie i powierzyć opiekę nad dzieckiem innym osobom (przy czym sąd rozstrzyga o prawach każdego z rodzica osobno).

Zobacz też władza rodzicielska.

Przypisy

  1. W Kanadzie sąd apelacyjny prowincji Ontario w 2006 r. uznał, że pięcioletni kanadyjski chłopczyk może mieć dwie mamy i jednego tatę. Partnerka biologicznej matki chłopca może być uznana za trzecie z rodziców. Więcej: http://www.lewica.pl/index.php?id=12578 http://www.polskiejutro.com/art.php?p=9717
  2. (pol.) http://minds.pl/content/view/170/53/ (ang.) http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/3189718.stm (ang.) http://www.telegraph.co.uk/earth/main.jhtml?xml=/earth/2008/02/05/sciparent105.xml
  3. www.adonai.pl

Zobacz też

  • dziecko, ojciec, matka
  • wstępny (przodek, antenat, ascendent)
  • nazwy innych relacji rodzinnych
  • rodzina przybrana
  • matka zastępcza, dawca spermy
  • rodzicielstwo lesbijek i gejów


Babcia z wnuczką.

Nazwa tego hasła odnosi się do więcej niż jednego pojęcia.

  • babcia (babka, baba), prababcia — nazwa relacji w rodzinie
  • babcia (babka) - ogólne określenie oznaczające kobietę w podeszłym wieku
  • babcia klozetowa
  • Babcia na jabłoni — książka dla dzieci Miry Lobe
  • Babcia Weatherwax — postać wymyślona przez Terry’ego Pratchetta
  • Babcia Kaczka — postać z komiksu Kaczor Donald
  • Babcia — postać z kreskówek z serii Zwariowane Melodie

Zobacz też

Zobacz hasło babcia w Wikisłowniku

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat “Babci”


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Babcie (z wnuczkami)


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Babcie (kobiety w podeszłym wieku)

  • Dzień Babci (21 stycznia)
  • dziadek
  • babka, baba

Małżonkowie – osoby, które zawarły związek małżeński: mąż (mężczyzna) lub żona (kobieta). We wszystkich krajach małżonków mogą stanowić jeden mężczyzna i jedna kobieta (małżonkowie monogamiczni). W krajach, w których zalegalizowano małżeństwa homoseksualne, małżonkami mogą być dwie osoby tej samej płci (mąż z mężem, żona z żoną). W niektórych krajach legalne są również małżeństwa poligamiczne, wówczas małżonków stanowią: jeden mąż z wieloma żonami albo rzadziej jedna żona z wieloma mężami.

Współmałżonek w języku prawniczym oznacza relację jednego z małżonków wobec drugiego, zazwyczaj tylko w trakcie trwania małżeństwa. Po rozwodzie oraz po owdowieniu i ponownym zawarciu małżeństwa, współmałżonkowie stają się dla siebie byłymi małżonkami (eksmałżonkami).

Spis treści

//

Małżonkowie w Biblii
Mąż w Biblii

Według Starego Testamentu, mąż to mężczyzna żyjący z kobietą w związku małżeńskim. W Biblii odpowiedniki tego słowa — hebrajski (’isz) i grecki (anér) — oznaczają “człowieka; mężczyznę”. .

W czasach patriarchów mąż i ojciec był kapłanem oraz sędzią swej rodziny, a w całych dziejach opisanych w Biblii nieodmiennie cieszył się głębokim szacunkiem.

Żona w Biblii

Według Biblii, żoną jest kobieta pozostająca z mężczyzną w związku małżeńskim. Hebrajski wyraz ’iszszáh (dosł. “żeński człowiek”) odnosi się zarówno do “kobiety”, jak i do “żony”, którą nazywano też “własnością męża”. Greckie słowo gyné także może oznaczać “żonę” oraz ogólnie “kobietę”.

Pochodzenie wyrazu “Żona”

Żona - słowo staropolskie “żonąć”, ‘gnać’, ‘zająć’, ‘pędzić’, ‘porwać’. Mówiono: “pasterze żoną trzody z pastwisk”, – “śmierć tak dobrego jak złego jedną drogą żenie“, – “wicher deszcz żenie“, – “rzeka z gór żenie” (rwie, płynie raptownie).

Interpretacje

  • Lechici - u pierwszych Lechitów powstał wyraz “żona”, oznaczający niewiastę porwaną, pochwyconą, przygnaną w małżeństwo (obyczaj u starożytnych Słowian). Stanowisko kobiety i żony w dawnej Polsce było takie samo, jak u ludów zachodniej Europy, różniące się w pojęciach od obyczaju Słowian wschodnich i południowych.
  • Kronikarze średniowieczni - tak opisują przybycie Dąbrówki czeskiej w 965 roku do Gniezna: “Książę Mieczysław, panowie polscy i wszystkie stany wyszły na jej spotkanie i witały ją z niezwykłą wspaniałością i wystawą. Znakomite niewiasty i panny polskie, dla jej uczczenia, z rozkazu księcia zgromadziły się w Gnieźnie, przystrojone w klejnoty, złoto, srebro i inne ozdoby”. Gdy cesarz Otton III przybywał w 1001 roku do Gniezna, był od “panów, niewiast znakomitych i ich córek, którym Bolesław (Chrobry) śpiesznie gromadzić się kazał, przyjęty z wielką czcią i należnym dostojeństwu jego okazem. Cesarz nawzajem pełen uprzejmości witał ich mile i podziwiał bogate stroje i ozdoby rozmaitych stanów, pełne złota, kamieni drogich i pereł klejnoty, w których panie i znakomite niewiasty świetnie i okazale wystąpiły”.
  • Władysław Chomętowski w opracowaniu z 1872 roku pt. “Stanowisko praktyczne dawnych niewiast”, skreślił kilka ciekawych życiorysów dawnych matron, niepospolitej dzielności żon i kobiet. Mieliśmy dość liczne przykłady podobnych niewiast nietylko w stanie ziemiańskim.
  • Władysław Łoziński w dziele “Patrycjat i mieszczaństwo lwowskie” (wydanie 2-gie, str. 225) przedstawił z dokładnością historyka ciekawy rys mieszczki lwowskiej z XVI wieku, Anny Łąckiej, która jako wdowa, utrzymuje we Lwowie “wielki sklep korzenny, handluje małmazją, robi tranzakcje z kupcami angielskimi o sukna, aby je wywozić do Multan, sprowadza ze Wschodu tureckie kożuchy, gospodaruje sama w majątku swoim ziemskim Karowie. Dziś na wsi przy roli, jutro za ladą sklepową, pojutrze w podróży do Krakowa, dokąd wyprawia towar folwarcznymi końmi, albo do Lublina, gdzie ma termin sądowy. Na wszystko ma czas, wszystkiego dogląda własnem okiem, utrzymuje stosunki handlowe nietylko z Anglikami ale i z Włochami i Niemcami, rozpisuje listy bardzo rozumne na wszystkie strony świata, zostawia doskonałe rachunki i tak zw. auszugi kupieckie, ściga żwawo dłużników i opędza się sprytnie swoim wierzycielom”.

Szukać żony, nazywano w mowie staropolskiej: “szukać przyjaciela dozgonnego”. W tym wyrażeniu, jak twierdzi Władysław Łoziński, “zawiera się myśl całkowitego zrównania, bez którego niema zupełnej spólności i zupełnego szczęścia w małżeństwie”.

  • Jan Chryzostom Pasek w swoich pamiętnikach z pobytu w Danii opowiada o Dunkach, że “w afektach nie są tak powściągliwe jak Polki – kiedyśmy im mówili, że to tak szpetnie, u nas tego i żona przy mężu nie uczyni… Dostawszy sekutnicę, nieraz mąż ślubował księdzem zostać, jeżeliby go z nią Pan Bóg rozłączył”. Pasek notuje, że “Smogorzew puściłem przez arendę na rok paniej Gołuchowskiej Wojciechowej, wdowie grzecznej i tam poszła zamąż za p. Tomasza Olszanowskiego”. Z samodzielnością niewiast polskich spotykamy się w różnych czasach i na różnych polach.
  • W końcu XVIII w. teatr narodowy w Warszawie zostawał pod dyrekcją i był przedsiębiorstwem znakomitej artystki Truskolaskiej.

Zobacz też

  • małżeństwo
  • stan cywilny

Przypisy

  1. Oz 2:16, przyp. w NW
  2. Rz 7:2, Int
  3. Rdz 18:12; 20:3
  4. Jer 3:20
  5. Mt 1:18-20
  6. Pwt 22:23, 24
  7. Rdz 31:31, 32
  8. Hi 1:5
  9. 1Pt 3:5, 6
  10. Pwt 21:18-21
  11. Est 1:10-21
  12. Iz 62:4
  13. Dział: “Pochodzenie określenia” opr. na podst.Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, Warszawa 1900, hasło “Żona”

Zobacz hasło małżonek w Wikisłowniku

Zobacz hasło żona w Wikisłowniku

Zobacz hasło mąż w Wikisłowniku

Ten artykuł dotyczy relacji w rodzinie. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Brat – nazwa relacji rodzinnej dla krewnego drugiego stopnia w linii bocznej o płci męskiej, należącego do rodzeństwa. Brat może mieć z probantem tych samych oboje rodziców bądź tylko jednego wspólnego (brat przyrodni). Sensu stricto tzw. brat przybrany (syn ojczyma lub macochy z ich poprzednich związków, będący pasierbem dla rodzonego ojca lub matki) nie jest krewnym ani powinowatym.

Zobacz też

Zobacz hasło brat w Wikisłowniku

  • siostra
  • rodzeństwo
  • konflikty w rodzeństwie
  • staropolskie imiona nawiązujące do braterstwa:
    • Bratomir
    • Bratumił
    • Bratumiła
    • Braturad
    • Miłobrat
    • Sulibrat


Babcia z wnuczką.

Nazwa tego hasła odnosi się do więcej niż jednego pojęcia.

  • babcia (babka, baba), prababcia — nazwa relacji w rodzinie
  • babcia (babka) - ogólne określenie oznaczające kobietę w podeszłym wieku
  • babcia klozetowa
  • Babcia na jabłoni — książka dla dzieci Miry Lobe
  • Babcia Weatherwax — postać wymyślona przez Terry’ego Pratchetta
  • Babcia Kaczka — postać z komiksu Kaczor Donald
  • Babcia — postać z kreskówek z serii Zwariowane Melodie

Zobacz też

Zobacz hasło babcia w Wikisłowniku

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
na temat “Babci”


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Babcie (z wnuczkami)


Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Babcie (kobiety w podeszłym wieku)

  • Dzień Babci (21 stycznia)
  • dziadek
  • babka, baba

Zabójstwo honorowe - zabójstwo popełnione przez członka rodziny, motywowane chęcią “zmycia hańby rodziny” spowodowanej rzekomo zachowaniem jej członka. Do zabójstwa wystarczy samo podejrzenie, że doszło do takiego zachowania. Ofiarami bywają w znakomitej większości młode kobiety, zaś najczęstszymi sytuacjami są:

  • wybór przyszłego małżonka wbrew planom rodziny
  • przedmałżeńskie relacje seksualne
  • nieprzyzwoity, zdaniem rodziny, ubiór kobiety (na przykład chodzenie w spodniach)
  • zmiana religii
  • skłonności lub relacje homoseksualne
  • zgwałcenie

United Nations Population Fund (UNFPA) szacuje liczbę takich wypadków na świecie na około 5000 rocznie.

Bibliografia

  • “Jordan Parliament Supports Impunity for Honor Killing,” Washington, D.C.: Human Rights Watch news release, January 2000.
  • Phyllis Chesler, 2009, “Are Honor Killings Simply Domestic Violence?Middle East Quarterly XVI(2): 61-69.
  • Tintori, Karen, 2007. Unto the Daughters: The Legacy of an Honor Killing in a Sicilian-American Family. St. Martin’s Press.
  • Wikan, Unni, 2002. Generous Betrayal: Politics of Culture in the New Europe. University of Chicago Press.

Linki zewnętrzne s

Przypisy

  1. http://www.hrw.org/press/2001/04/un_oral12_0405.htm
  2. http://www.unfpa.org/swp/2000/english/ch03.html
  3. Tintori, Karen, 2007. Unto the Daughters: The Legacy of an Honor Killing in a Sicilian-American Family

Córka – nazwa relacji rodzinnej dla krewnej pierwszego stopnia w linii prostej (zstępny, potomek) płci żeńskiej, należącej do dzieci z danego związku (rodziców).

Jednym ze stereotypów rodzinnych są kontakty córki z rodzicami. W ich świetle, córka ma się lepiej porozumiewać, być w lepszych kontaktach z ojcem, niż z matką.

Z posiadaniem córki, która wychodzi za mąż, wiąże się obyczajowy obowiązek zorganizowania jej wesela oraz wyprawienia posagu.

W języku potocznym, starsza osoba do młodej kobiety lub dziewczyny może zwrócić się zwrotem Córko!.

Zobacz też

  • dziecko
  • syn

Teściowa – matka żony (współcześnie także matka męża, pierwotnie świekra); nazwa relacji rodzinnej

Zobacz też

Zobacz hasło teściowa w Wikisłowniku

  • linia prosta powinowactwa
  • Dzień Teściowej

Zasugerowano, aby ten artykuł (lub sekcję) zintegrować z artykułem Chrzestny.

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w nim poprawić/wykonać działania: dodać o innych religiach i wyznaniach.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.


Rodzice chrzestni trzymają dziecko do chrztu.

Rodzice chrzestni (łac. patrini) – mężczyzna i kobieta przedstawiający do sakramentu chrztu osobę chrzczoną. Biorą także na siebie troskę o dziecko i poręczają za jego wychowanie w duchu religii, którą przyjmuje dziecko.

Spis treści

//

W katolicyzmie
Powstanie instytucji

Instytucja rodziców chrzestnych wyrosła z funkcji historycznych:

  • poręczyciel - przyprowadzał katechumena do diakona bądź kapłana i był poręczycielem szczerości jego intencji w dążeniu do przyjęcia sakramentu.
  • pomocnik - pomagał przy obrzędzie chrztu. Gdy zaszła taka potrzeba opiekował się kandydatem i przygotowywał do przyjęcia sakramentu.
  • rzecznik - uczestniczył w chrzcie dzieci, by odpowiadać w ich imieniu.

W IX w. te funkcje przejęli rodzice chrzestni. W XV w. w chrzcie brało udział trzech chrzestnych, zaś w XVI w. zgodnie z postanowieniami soboru trydenckiego (1545-63) liczba zmalało do dwóch.

Warunki

Obecnie można dokonać wyboru - jednego lub dwóch

Rodzicem chrzestnym może być także osoba wyznania prawosławnego, jeśli pierwszym rodzicem chrzestnym jest katolik. Warunkiem jest, aby było zapewnione wychowanie dziecka w wierze katolickiej, chrzestny miał ukończone 15 lat i był ochrzczony w wierze, którą wyznaje. Osoby innych wyznań chrześcijańskich mogą być tzw. świadkami chrztu, pod podobnymi warunkami, jak chrzestni prawosławni.

Zwyczaje

W Polsce na określenie ojca chrzestnego w stosunku do matki chrzestnej i do rodziców dziecka oraz jego ojca w stosunku do rodziców chrzestnych używano określenia kum, kobieta zaś była kumą. W znaczeniu przenośnym słowo kum czy kuma oznacza bliskiego znajomego.

Przypisy

  1. najczęściej dziecko
  2. 2,0 2,1 2,2Kodeks Prawa Kanonicznego, Księga IV, Część I, Tytuł I
  3. Liturgia sakramentów świętych. Chrzest. Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski. .

Zobacz też

  • chrzest
  • katechumenat

Bibliografia

  • Sinka T., Zarys liturgiki, Wyd. Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, Kraków 2003, ISBN 83-7216-287-5